چند شعر کوتاه...

دنیای من شبیه درختی‌ست در کویر

تنهایی اتاق مرا دست کم نگیر

من سردم است و قاصدک از هرکجا که هست

بازآمده به دیدنم اما چقدر دیر

حالا که بافت خورده به‌هم سرنوشت ما

تو جوی فاضلابی و من کرمک حقیر

بیچاره من که این همه از خود گذشته‌ام

بیچاره‌تر زنی که شده در خودش اسیر

راهی دگر بگیر و برو سمت ـ نیستی؟ـ

جام دگر بگیر برو آن‌طرف بمیر

جای دو دست، سرزده از من دو چوب خشک

جای دو چشم، زل زده در تو دو گرگ پیر


( باختری )

نرگس صرافیان طوفان

سراغم را بگیر
که دلم برای شنیدنِ صدای تو
و شنیدنِ اسمم از زبان تو تنگ شده
با من حرف بزن
از حالت، از روزمرِگی هایت
اصلا از خبرهایِ روز بگو
اما بگو
اما باش...
که بدونِ تو، چیزی شبیه زندگی ؛
تویِ گلویم گیر می کند!

رنج

صیقل داده بود

سرانگشتان تو را

چون تن درختی

که در گردنه‌های تند

می‌گیرد

دست کوه‌نوردانِ مردد را

نگاهت می کنم خاموش و خاموشی زبان دارد

زبان عاشقان چشم است و چشم از دل نشان دارد

چه خواهش ها در این خاموشیِ گویاست نشنیدی؟

تو هم چیزی بگو چشم و دلت گوش و زبان دارد

بیا تا آنچه از دل می رسد بر دیده بنشانیم

زبان بازی به حرف و صوت معنی را زیان دارد

چو هم پرواز خورشیدی مکن از سوختن پروا

که جفت جان ما در باغ آتش آشیان دارد

الا ای آتشین پیکر! برآی از خاک و خاکستر

خوشا آن مرغ بالاپر که بال کهکشان دارد

زمان فرسود دیدم هرچه از عهد ازل دیدم

زهی این عشق عاشق کش که عهد بی زمان دارد

ببین داس بلا ای دل مشو زین داستان غافل

که دست غارت باغ است و قصد ارغوان دارد

درون ها شرحه شرحه است از دم و داغ جدایی ها

بیا از بانگ نی بشنو که شرحی خون فشان دارد

دهان سایه می بندند و باز از عشوه ی عشقت

خروش جان او آوازه در گوش جهان دارد

(ه - الف سایه) هوشنگ ابتهاج

گاهی وقتها
سنگریزه ام
در بستر رودخانه
و گاه
رودخانه ام
بر بستری از سنگ
رفته ام یا مانده ام؟

بندهای قدیم سست می‌شوند
مهم نیست ترمیم‌شان کنی
یا نکنی
کم‌رنگ و ناپدید می‌شوند
مهم نیست
مهم نیست دیگر
ریشه‌هایی در اعماق جان می‌گیرند
ریشه‌هایی دیگر

از من نخواه که دوستت نداشته باشم
عشق اگر بمیرد
زندگی بال هایش را می گشاید
و  می پرد
چنان پرنده ای که ناگهان بهراسد

و اگر می‌‌نویسم
دوست دارم بدانی
در خلا دنیایِ بی‌ جاذبه از نبودنت
عجیب معلقم
می‌چرخم
و می‌‌چرخم
و می‌چرخم
و در چشم‌های ناباورِ یک سرگردانِ دلتنگ
کسی‌ رامی بینم
شبیهِ خودم
که هنوز عاشقِ کسی‌ ‌ست شبیهِ تو

تهران همیشه مسافر است
با چمدانی در دست
از این اتوبان
به آن اتوبان

حسن آذری

پیراهنت را بپوش
و از پشت پنجره کنار بیا
بگذار شب، به راهش ادامه دهد...

به بدرقه ایستادم
چمدانی در دست تو بود
ابرهایی
در قلب من

از بینِ دوستانم کسی است

که قلبش، قلبش، قلبش برای همه می‌زند

حتی برای دستگاهِ شوکِ بیمارستان

در بین دوستانم کسی است

که فراموشی دارد

او را به هر نامی که صدا بزنی برمی‌گردد.

 

آنها که زودتر از دنیا رفته‌اند

زیباییِ بیشتری را با خودشان بردند

و آن که آخر از همه رفت

مو و دندان کمتری داشت

دارم لیستی از دوستانم تهیه می‌کنم

دارم قفلِ در را عوض می‌کنم.

صابر کاکایی
 

گاهی

در اتاقی کوچک

دره هایی ست عمیق

جاده هایی طولانی

سرزمین های دور زیباست
پراگ
استانبول
شانگ های
آمستردام ...
و تو
مثل سرزمین های دور زیبایی
دوری ، زیبایی ست
نزدیک نیا محبوب من !

برای یافتنَت
تشنه به بیراهه ها زدیم،
غافل از آن که
تو در همه ی راه ها می آمدی.

ما خودمان، خودمان را منقرض کردیم!

پرنده بود زن
لَختی به شانه‌ی مرد نشست
آوازی خواند.
پرید.
رفت.
و مرد،
گرامافونی که سوزن‌َش یک‌عمر
روی آواز پرنده
گیر کرد،
ماند!

صبور
مانند درختی که در آتش میسوزد
و توان گریختن ندارد!

حیرت زده مانند گوزنی که
شاخ های بلند
در شاخه گرفتارش کرده اند...!

همه, این روزها این چنینیم!

به‌خاطر تو
زبانِ سکوت را آموختم
تا از تو گلایه نکنم ..
و با تلخی نگویمت

که تو
تنهایم گذاشتی

نیمه یِ خالیِ این تخت
هر شب خوابِ تو را می‌بیند!
دیر فهمیدم ...
که تمام اتفاق هایِ عاشقانه یِ جهان ،
فقط رویِ تخت‌خواب‌هایِ
تک نفره می افتد

به من بیاموز
چگونه عطر به گل سرخش باز می‌گردد
تا من به تو بازگردم
مادر!...
به من بیاموز
چگونه خاکستر، دوباره اخگر می‌شود
و رودخانه، سرچشمه
و آذرخش‌ها، ابر
و چگونه برگ‌های پاییز دوباره به شاخه‌ها
باز می‌گردد
تا من به تو بازگردم مادر!...

صداي ساييده‌ شدن به کليدهاي ديگر

ديوانه‌ام مي‌کند

در اين جيب تنگ و تاريک

کليد خانه‌ي مادربزرگ شده‌ام

خانه را کوبيده‌اند

مادربزرگ مرده

چرا مرا از اين حلقه درنمي‌آوري؟

مهره‌ی شطرنج بازی پیرم
وظیفه‌‌ی من
بی‌حرکت ماندن است

این لبخند بر لب من
رژ «بورژوا» نیست
مژه‌هایم طبیعی برگشته‌اند
رژ گونه نزده‌ام
برق چشمانم نیز
در چشم هیچ رقاصه‌ای پیدا نمی‌شود

وقتی بروی
چراغ‌ها خاموش می‌شوند
و سیندرلایت
شستن زمین را
از سر خواهد گرفت.

برایم آینه ای تازه بفرست
آینه ام چنان پر شد از عکس شکسته ام
که شکست...

اگر به شاخۀ توت سفید
ببندند طناب را
این مرگ
دهان چند نفر را شیرین خواهد کرد

کوه
اشارۀ دشت است
به پرواز پرنده‌ها
پس اشارۀ کوچک مرا
کدام پرنده می‌بیند، کدام؟

به رؤیاست مگر
پرنده‌ای بر سرانگشت بنشیند
به رؤیا نیست اما
که سرش را از تنش
تنش را از سرش…
چه فرق می‌کند
مرگ
دست کداممان باشد؟

چهار
غمگین‌ترین عدد است
یکی برای چهارپایه
یکی برای چهار نفری که دست و پای جنازه را
یکی برای چهار سمت
در سلام ِختمِ گریه‌های گورستان
یکی برای…

نه!
چهار
شادترین عدد است
چادر گشودۀ زنی زیبا پیش پای درخت
چهار نفر، چهار گوشۀ پارچه را گرفته‌اند
تکان دهید شاخه‌ها را بریزد توت سفید
تکان دهید
بریزد توت سفید
توت سفید
سفید…

هر روز
پیراهنم را اتو می‌کنم
کفش‌ها را دستمال می‌کشم
زندگی اما مرتب نمی‌شود

زنگ می‌زدی
یک تلفن کوچک
دو دقیقه‌ای وسایلم را جمع می‌کردم
مداد و مسواک و مسکن
نه
مسکن هم بر نمی‌داشتم
دامن و لباس خواب فقط
بعد
سفر که نه
گم می‌شدیم.

بگذار هيجانِ آن خاطره،
غريبىِ اين دلتنگى،
نقشِ اين شادى،
كهنگىِ اين غصه،
رنجِ آن شعر،
سكوتِ اين گم‌شدگى،
بهاى اين عشق...
بگذار پيچيدگىِ لعنتىِ اين زندگى
تو را به گريه بى‌اندازد.
بگذار دلش آرام بگيرد كه زنده است؛
او كه از دنياى تو گريخته است
وُ تو در دنياى او از هم گسسته‌اى.

من
از میان واژه های زلال
دوستی رابرگزیده ام
آنجا که
برف های تنهایی
آب می شوند
در صدای تابستانی یک دوست

فرشته پناهی

 

در تابلو
باد می وزد
بالاتر نمی رود دامن اش

چراغ را

تو به دست من داده ای

تا مرا، تو

روشن تر ببینی و

تو را، من

تاریک تر

انگشتت را
هرجای نقشه خواستی بگذار
فرقی نمی کند

تنهایی من
عمیق ترین جای جهان است
و انگشتان تو هیچ وقت
به عمق فاجعه پی نخواهند برد.

از هر درختی
طنابی آویخته است
که هر روز می تواند گناه تازه‌ای گردنم بیندازد

و مرگ پیرمردی است
که صد بار اگر صدایش کنم
یک بار می شنود

در زندگی

بسیار خندیده ام

مثل کودکی

در مجلس عزا

در قهوه خانه ی ساحلی می نشینم
و به کشتی هایی خیره می شوم
که در بی نهایت زاده می شوند

و تو را می بینم که
از قاره ی روبرو می آیی
و بر روی آب , شتابان
گام برمی داری
تا با من قهوه بنوشی
همچنان که عادت ما بود
پیش از آن که بمیری.

چیزی میان ما دگرگون نشده است
اما من بر آن شده ام تا
دیدار پنهانی مان را حفظ کنم

هر چند که مردمان پیرامون من
می پندارند
آن که بمیرد
دیگر باز نمی گردد!

بیچاره شمعدانی
این روزها که ناخوشم
دو سه برگش خشک شده
چه می‌شود کرد
لیوان آب ما یکی ست.

به صد رسيده بودی
چشم بسته
گرچه قرار ما يک بازی ساده بود
نيامدی بگردی
و شايد از هزار هم گذشته بودی

من پشت درختها زرد می شدم
و ديگر خيال پيدا شدن
از سرم پريد.

پرندگانم را آزاد کردم

زیرا فهمیدم

نداشتن

تنها راه از دست ندادن است

دهان من همیشه
طعم کلمات را به خود می گیرد!
باور کن اگر بگویم شوکران
اگر سه بار
در سه روز متوالی
بگویم شوکران
زهر دهانم، ریه هایم را خون می کند .

بگیر
لطفا توالی این کلمات غمگین را
از دهان من بگیر
و میان اندوههای من
فاصله ایجاد کن.

من اگر سه بار
در سه روز متوالی
بگویم «فاصله»
واقعا از تو دور خواهم شد

گوزنی هستم
که شاخ‌هایش را به او بر‌گردانده‌اند
من
دست‌هایم را دوست دارم
حتی اگر بسته باشند

جایِ تو را زنِ دیگری پر کرده
زنی که من هم جای شوهرش را پر کردم
گله ای نیست من عادت دارم
تو هم زیاد به دلت بد راه نده
مرد تو هم روزی زنی غیر از تو را دوست می داشت
مثل تو که قبل از او دلبسته در باز کردن من بودی...
حال این شهر زیاد خوب نیست
شهری که هیچ کدام از آدم ها
عشقِ اول هم نیستند...
آن چنانی که تو
آن چنانی که من
آن چنانی که همه ی آدم ها...!

مرگ
در برابر تو سکوت میکند
و می اندیشد
کاش زندگی بود

انگار تمام نطفه ها
به وقتِ هماغوشی
گره خورده اند !
و گرنه جهان
این همه عبوس نمی شد

مرتضی محمودی

هوا سرد بود
از آدم های بزرگی کمک خواستیم
اما تنها
دل درخت به حال ما سوخت

مرتضی محمودی

تقویم را ورق می زنم
یک سال قبل
همین لحظه
بیشتر به مرگ می اندیشدم
یا به زندگی؟

مرتضی محمودی

غم انگیز است
شب
از پهلویی به پهلویی دیگر شوی
ببینی
تاریکی
از جای خود تکان نخورده است

ما چند نفر
در کافه‌ای نشسته‌ایم
با موهایی سوخته و...
سینه‌ای شلوغ از خیابان‌های تهران
با پوست‌هایی از روز
که گهگاه شب شده است

ما چند اسب بودیم
که بال نداشتیم
یال نداشتیم
چمنزار نداشتیم...
ما فقط دویدن بودیم
و با نعل‌های خاکی اسپورت
از گلوی گرفته‌ی کوچه‌ها بیرون زدیم. 
درخت‌ها چماق شده بودند
و آنقدر گریه داشتیم
که در آن همه غبار و گاز
اشک‌های طبیعی بریزیم

ما شکستن بودیم
و مشت‌هایی را که در هوا می‌چرخاندیم
عاقبت بر میز کوبیدیم 
و مشت‌هامان را زیر میز پنهان کردیم
و مشت‌هامان را توی رختخواب پنهان کردیم
و مشت‌هامان را در کشوی آشپزخانه پنهان کردیم
و مشت‌هامان را در جیب‌هامان پنهان کردیم...

باز کن مشتم را
هرکجای تهران که دست بگذارم
درد می‌کند
هرکجای روز که بنشینم 
شب است
هرکجای خاک...

دلم نیامد بگویم
این شعر
در همان سطرهای اول گلوله خورد
وگرنه تمام نمی‌شد.

هر روز
اندکي مردن
و گاه بسيار مردن
براي اينکه
زنده باشيم

چسبيده‌ام به تو
بسان انسان
به گناهَش

هرگز
ترکت نمی‌کنم

فرشته رضایی

وقتی سهم من 
از تمام روزهایی که دوستت دارم
نگاه کردن به عکسی ست
که نمی‌خندد 
نمی بوسد
و در آغوشش
شانه هایم آرام نمی گیرد،
کجای زندگی زیباست...

من یک ملتم

و تو آزادی

وقتی ندارمت

به خیابان می ریزم

هواپیما بلند شد

و درد کندن روسری نبود

درد این بود

بعضی ها ...

دل می کندند

شنیده ام 
زن های خوب 

مردها را جمع و جور می کنند 

باید فکر زنی 

برای کشورم باشم

 

* رضا جان سلام

ممنونم از کامنت پست 27 و سروده های زیبایت

مرا به گریه نینداز
می‌شکنم
مثل فنجانی که وقتی شکست
نفهمیدیم
بوته‌ی نقاشی شده‌ی گل سرخش کجاست...

الیاس علوی

درخت گفت: دلتنگم
کاش آزادم آفریده بود، چون تو
انسان گفت:
اینگونه ناشیانه اگر میدَوم،
ریشه هایم را بریده اند...

مبینا اعرابی

مثل زلزله ناگهانی نیست
تنهایی
فقط روزی یک آجر از آدم کم می کند...

گلاره جمشیدی

سبک تر شدیم اما
بالاتر نرفتیم دیگر
باری که از روی دوش مان برداشته شد
بال هایمان بود...

علی داوری

تنهایی
آواز غمگین پرنده‌ای‌ست
که هر روز جفتش را می‌خواند
اما نمی‌داند
که آخرین بازمانده از نسل خویش است...

زمستان دارد
به بهار برمی گردد
شاید تو هم به من بازگشتی
ولی دیگر
سیاهی به موهایم بر نمی گردد
و عشق
هر چقدر هم شعبده بازِ ماهری باشد
نمی تواند اندوه را
در دست هایش غیب کند
و شادی را
از کلاهش بیرون بیاورد...

سعاد الصباح

او رفته بود
و من به این باور رسیده بودم
که قوانین این کشور
به هیچ دردی نمی خورد
وقتی مهمان می تواند وقتِ رفتن
خانه را نیز با خودش ببرد...

ارنستو ساباتو

حتی اگر هرگز
بار دیگر تو را نبینم
احتیاج دارم بدانم که جایی
در این شهر کثیف ترسناک،
در گوشه ای از این جهنم سیاه
تو هستی و مرا دوست داری...

بیا باور کنیم

عشق های گران

در زمان های ارزان

کنار خیابان ها فروخته شدند

و

تمام شد...

عهد بستی

آنچه بین ماست ابدیست

یادم رفت که بپرسم آیا

عشق را می گویی

یا رنج را...؟

پدرم کارگر بود
مرد با ایمانی
که هر بار نماز می‌خواند
خدا
از دست‌هایش خجالت می‌کشید...

چه می کنی با دلت ؟
اگر هزار سال پس از مرگ
ناگهان
بتپد؟
-با یک مشت خاک تپنده ی پر خاطره
چه می کنند؟-
*
چه می کنی
اگر درست در موسم لرزیدن دستهایت
دلت لرزید؟

- چه می توان کرد
با تنگ شکسته‌ای که دلش
ماهی بخواهد...

شب از شب‌های پاییزیست.
از آن همدرد و با من مهربان شبهای شک‌آور،
ملول و خسته‌دل، گریان و طولانی.
شبی که در گمانم من که آیا بر شبم گرید، چنین همدرد،
و یا بر بامدادم گرید، از من نیز پنهانی.
و اینک خیره در من مهربان بینم
که دست سرد و خیسش را
چو بالشتی سیه زیر سرم ـ بالین سوداها ـ گذارد شب
من این می‌گویم و دنباله دارد شب.

خموش و مهربان با من
به ‌کردار پرستاری سیه پوشیده پیشاپیش، دل برکنده از بیمار،
نشسته در کنارم، اشک بارد شب.
من این می‌گویم و دنباله دارد شب.

 

شاعر: اخوان ثالث

وقتی به تو فکر می کنم

سال من نو می شود،

توپ در می کنند

توی قلبم

و ماهی قرمز تنگ بلور

پشتک می زند

برای خنده هایت...

 

+پیشاپیش تبریک سال نو اول برای دوستان مهربانم و در قدم بعد برای خوانندگان این صفحه
دوستدار همگی تون هستم و سال جدید رو به تک تک تون تبریک میگم.
سال خوب و خوشی داشته باشین.

 

1)
چشم که باز می کنی
آمار ستاره ها
بالا می رود
شبهای کویر 
از پلک زدنت آغاز می شوند

.................................
2-
خدا را چه دیدی
شاید همین خیابان
ما را به هم برساند
...........

3-
تو پنجره ای بسته 
من اتاق تاریکی 
پشت همین پنجره 
بیرون از اینجا
فصلها
در گذرند

پروانه ای که قصد خود سوزی
نداشت
شمع خود را فوت کرد
و
تولد دوباره اش را
جشن گرفت!

آخرهای شب

از آینه بیرون می‌آید

شانه‌ها و کمرم را نوازش می‌کند

دست‌هایم را می‌بوسد

دریچه‌های قلبم را بتادین می‌زند

باندهایم را عوض می‌کند

می‌گوید

قوی باش

و من

پیش از آن که

به صورتش نگاه کنم

به خواب می‌روم

آرام.

 

 

 

توجه؛

شعری که در ادامه مطلب نشر شده بنام دو شاعر در اینترتت ثبت شده

جناب یغما گلرویی و جناب ناصر ندیمی

نظر شخصی من سروده جناب ناصر ندیمی هست.

خلاف این اگر هست دوستان کامنت بزارند تصحیح کنم.

تشکر.