فقط یک عصر جمعه میتواند...
زنی را مجبور کند ...
پرده ها را بکشد...
شمعدانیهایش را...
تنها بگذارد ...
وبعد ...
روی مبل لم بدهد ...
یک استکان چای خودش را مهمان کند ...
روی تخت خودش را بغل کند ...
و برای تنهاییِ شمعدانی هاش گریه کند.
شاعر : ثریا قنبری ساده